En let op de aandacht voor de naden: naaigaren en andere fournituren kunnen spelbrekers zijn…

KLIK HIER om naar de film op Youtube te gaan…

KWALITEIT VAN DE STOFFEN EN FOURNTUREN/ MENS EN MILIEU
•    Welke materiaaleisen kan ik het beste hanteren?
•    Hoe communiceer ik de materiaaleisen compleet en overzichtelijk?
•    Is de nieuwe wetgeving betreffende chemicaliën, REACH, ook voor mij relevant?
•    Moeten mijn artikelen voldoen aan bepaalde milieu-eisen?
•    Hoe krijg ik leveranciers zo ver dat ze voldoen aan mijn eisen?
•    Hoe (vaak) controleer ik de materialen?

ECO-LABEL/ MILIEUKEURMERK
•    Is een eco-label iets voor mij /mijn bedrijf?
•    Is een eco-label relevant voor mijn artikelen?
•    Welke milieukeurmerken zijn er?
•    Hoe ingrijpend is het om een milieukeurmerk aan te vragen en te behouden?
•    Is Öko-tex Standaard 100 ook een milieu keurmerk?
•    Kan ik een milieukeurmerk ook gebruiken om aan REACH te voldoen?

GEDRAGSCODE/ CODE OF CONDUCT
•    Moet ik een gedragscode hebben?
•    Moet ik de toeleveranciers laten certificeren?
•    Welke organisaties kunnen me hierin bijstaan en hoe maak ik de keuze hieruit?

PRODUCTSPECIFICATIES/ KWALITEITSHANDBOEK/ QUALITY MANUAL
•    Hoe zorg ik voor instructies die beknopt, maar compleet en duidelijk zijn?
•    Kan ik zonder kwaliteitshandboek?
•    Welke afspraken zouden in een ‘quality manual’ passen?

INKOOPVOORWAARDEN
•    Is er een voorbeeld, of algemeen toepasbare versie van inkoopvoorwaarden beschikbaar?
•    Hoe streng moet ik me opstellen, welke toon sla ik aan?
•    Wat leg ik wel en wat leg ik (nog) niet vast?

LEVERANCIERS
•    Zit ik in het juiste productieland?
•    Heb ik de juiste leverancier(s) of moet ik alvast verder kijken?
•    Waar vind ik meer leveranciers?

PRODUCT CHECK
•    Kan mijn artikel technisch goed geproduceerd worden, of loop ik risico?
•    Hoe is de pasvorm?
•    Is mijn doelgroep en de pasvorm ervan helder?
•    Sluit de huidige pasvorm aan bij de ‘doelgroep’?
•    Hebben de diverse items in de collectie een eenduidige pasvorm?
•    Is het verschil tussen inkoop en gewenste verkooprijs voldoende?

LOGISTIEK
•    Wat is de beste wijze van verpakken?
•    Welke documenten verlang ik van de producent?
•    Heb ik een magazijn (nodig)?
•    Zal reconditioneren voor mijn artikelen nodig zijn en waar doe ik dat dan?
•    Ga ik voorraad aanhouden, produceer ik een kleine marge extra, of exact wat verkocht is?
•    Welke verpakkingsmaterialen te gebruiken?
•    Instructies voor adressering, stickers, barcodes, aanhangkaartjes, bevestiging ervan etc.?

KOSTPRIJSBEPALING
•    Welke zaken wel en niet in de kostprijs?
•    Wat zijn directe en wat zijn indirecte kosten?
•    Hoe bepaal ik het dekkingspercentage en welke kosten moet dit dekken?
•    welke dekking voor welke leverancier/producent?

PROGRAMMATUUR VOOR  ERP-PDM-PLM-CAD/CAM ETC.
•    Welke programma’s zijn onmisbaar en welke handig?
•    Kan ik met één pakket aan de slag of verschillende voor bv.: creatieve processen, patronen, productgegevens, stuklijsten (BOMs), kostprijzen, inkooporders van materialen en gereed product, voorraadadministratie van materialen en gereed product, leveranciers en productie volgen, relatiebeheer, verkoop, communicatie met leveranciers en klanten, boekhouding.
•    Welke aanbieders van programmatuur voor de kledingbranche zijn er?

EN MEER…
Er is genoeg om aan te denken, bij de start van een bedrijf, zoals klanten vinden/overtuigen, verkooppunten, marketing & pr, financiering, kantoorpand, medewerkers, Kamer van Koophandel, voorwaarden naar en van je klanten, …

Of ik daarin kan adviseren is de vraag, dat kunnen we in een gesprek bepalen. Met bovenstaande punten ben ik in ieder geval veel bezig en als we een onderwerp aansnijden waar ik niet in thuis ben, geef ik dat aan.

Eens een gesprekje aangaan? We kunnen altijd eens vrijblijvend kennismaken. Neem contact op met Chris Koeleman voor meer informatie (c.koeleman@quality-assistance.nl / 0644398216).

Dit kan de reactie van je huid zijn:

In de kledingbranche komt nikkel voor in onderdelen als: ritsen, knopen, BH-beugels en gespen van bandjes, BH’s en riemen. Hoewel het probleem voorkomt bij contact met de huid, geldt de eis niet alleen voor de artikelen die je daadwerkelijk op de huid draagt. De nikkeleis geldt voor alle metalen delen aan kledingstuk of accessoire, ook als je verwacht dat er een laag textiel, leer, of ander materiaal tussen het metaal en de huid zal zijn.

Nikkeldetectiesetjes

Met een nikkeldetectiesetje, of nikkelverklikker, kun je via een simpele wrijftest aantonen of er nikkel in bijvoorbeeld een rits of knoop zit. De test wordt gedaan met een watje, gedrenkt in een ammoniakoplossing (1% dimethylglyoxime; vandaar de Engelse naam: ‘DMG swab test’), speciaal voor het opsporen van nikkel. Degelijke test kits wordt vaak aangeboden om te bepalen of er nikkel in metalen producten voorkomt, zodat consumenten huidaandoeningen kunnen voorkomen. Maar ook door inkopers van kleding, accessoires en vooral fournituren wordt het gebruikt.

Voor een setje, zie bijvoorbeeld http://www.fruugo.co.uk/nickel-alert-test-for-nickel/p-1216635
(verkleuring van het watje toont hier nikkel aan)

Hoe zeker zijn we hiermee?

De wet vereist:
1. een maximale nikkelafgifte aan de huid (0,5 microgram per cm2 huid per week);
2. dat nikkel niet boven een bepaalde waarde aanwezig mag zijn;
3. dat het artikel ook na slijtage voldoet, dus ook nadat een eventuele toplaag/coating van het artikel afgesleten is.

Veel metalen zijn gecoat met een laagje dat nikkel afschermt van de huid en waardoor het ook niet met de nikkelverklikker te vinden zal zijn. Dit is mooi, maar het moet wel 2 jaar standhouden en daarvoor zijn de wettelijk voorgeschreven testen die je niet zelf kunt doen: EN 12472 en EN 1811.

Verder wordt met het detectiemiddel nikkel pas aangetoond als het gehalte hoger is dan 10 ppm (‘parts per million’). Dat is best nauwkeurig, maar wetgeving verlangt een hogere nauwkeurigheid. En er zijn meer verschillen tussen de snelle wrijftest en de wettelijke testen. Zo maakt de wettelijke test bv. gebruik van een kunstmatige zweetoplossing, wat de reactie beïnvloedt en geeft dus ook weer verschillen tussen de resultaten oplevert. En zo zijn er meer details in de procedure.

Conclusie:
1. Als de eenvoudige wrijftest nikkel aantoont, is er een behoorlijke zekerheid dat het artikel niet aan de wet voldoet.
2. Maar de wettelijke testen gaan verder dan dat, zijn nauwkeuriger en werken anders, dus artikelen die goed uit de wrijftest komen, voldoen nog niet met zekerheid aan de wet!

Kortom, de wrijftest is een goed en snel hulpmiddel bij de controle en selectie van metalen accessoires en is prima geschikt voor een grove selectie, maar is niet nauwkeurig genoeg en kan de wettelijk vereiste testen niet geheel vervangen.

===================================================
Als je wilt weten wat de wetgeving van de verboden substanties inhoudt, of hoe ervoor te zorgen dat jouw artikelen eraan voldoen, kan Q&A Quality Assistance de nodige ondersteuning bieden. Neem contact op met Chris Koeleman, per e-mail (c.koeleman@quality-assistance.nl), telefonisch (06 – 443 98 216), of via LinkedIn.

Graag heb ik ook je feedback op dit artikel! Heb je er een mening over, is er iets onduidelijk, of heb je een foutje ontdekt, geef het door.

Bio-polishing
Bio-polishing of ‘Bio-finishing’ is het behandelen van katoenen garens of stoffen met cellulases, enzymen die de pluisjes ‘wegvreten’ en daarmee zorgen voor gladde, glanzende oppervlaktes. Naast katoen kan dit voor andere plantaardige materialen (materialen bestaande uit cellulose) gebruikt worden. Lyocell is daar een goed voorbeeld van.

Natuurlijk
Enzymen zijn grote eiwit- of proteïnemoleculen, geproduceerd door levende wezens; bacteriën in dit geval. Deze moleculen zijn ‘katalysatoren’, ofwel reactieversnellers. Eindigt een woord op -ase, is de kans groot dat het om een enzym gaat.

Processen
De natuurlijke enzymen werken heel specifiek voor bepaalde doeleinden, veel gerichter dan de enzymen die we tot nu toe kunstmatig kunnen maken. We bv. gebruiken cellulase-enzymen om de pluizigheid van katoenen garens en stoffen te behandelen en jeans op milieuvriendelijke wijze te ‘stone-washen’ (‘bio-stoning’). En we gebruiken bv. amylases om stijfsel na het weven uit de stof te halen; dit heet ‘ontsterken’ of ‘de-sizing’. De ‘bijwerkingen’ zijn hierbij minimaal doordat ze zo gericht werken.

Oppervlaktebehandeling
De cellulases zijn in het bijzonder geschikt voor behandeling aan de buitenkant van de stof, doordat het grote moleculen zijn, waardoor ze niet gemakkelijk voorbij het oppervlak komen.

Voordelen van bio-polishing
Minder harigheid en pluisbolletjes (pilling), gladder uiterlijk en zachter aanvoelen, vooral bij gebreide artikelen. Ook is het een goede voorbehandeling voor het printen van de stof.

links zonder, rechts met behandeling

Verder is het een milieuvriendelijk middel. De enzymen worden op natuurlijke wijze geproduceerd, maken het gebruik van diverse schadelijke chemicaliën overbodig en ze zijn biologisch afbreekbaar. De enige kanttekening die je erbij zou kunnen plaatsen: de bacteriën die de enzymen produceren worden genetische gemanipuleerd. De risico’s hiervan zijn namelijk zijn niet altijd even duidelijk en de meningen zijn hierover nog erg verdeeld.

Kostenfactor? – Is kleding met enzymbehandeling duurder?
Dat hangt er vanaf. Als het een extra behandeling is om een goed artikel nog beter te maken, yes, maar het wordt dan in principe ook wel meer waard. En zo geeft deze behandeling je natuurlijk ook de mogelijkheid om van laagwaardige materialen toch een redelijk hoogwaardig product te maken. Dus als je het zo bekijkt…

Risico’s
Er kan ‘vezelvervuiling’ optreden, dus na de behandeling moet het vezelafval (de vezelstof) grondig verwijderd worden. Ook is het proces heel moeilijk constant te houden, waardoor het effect per keer ietsjes kan verschillen. Verder kan de stof teveel verzwakken, waardoor het bv. te snel scheurt. Als de werking van de enzymen niet op tijd gestopt wordt, kan het doek zelfs sterk aangetast worden. Dus het proces vereist wel enig vakmanschap, zou je kunnen concluderen.

Gewichtsverlies
Aangezien de behandeling per definitie betekent dat er delen van vezels verdwijnen, is het ook altijd enig gewichtsverlies. Een klein sterkteverlies is hier ook altijd het logische gevolg van. Zolang dat in de hand gehouden wordt, hoeft dit geen probleem te zijn.

De werking stoppen
Cellulases zijn o.a. gevoelig voor temperatuur en zuurgraad. Zo wordt 20 minuten verhitting tot 80 graden Celcius toegepast, of verhoging van de pH-waarde tot 11 à 12.

Waar nog meer
Er zijn verschillende enzymen, zelfs verschillende cellulase-enzymen. Enzymen worden in de textielindustrie bv. ook gebruikt als vervanging van bleekmiddel, of als wasmiddel voor wol (‘scouring’). Ook in de huishoudwasmiddelen wordt het gebruikt. Bij een bepaalde temperatuur worden ze actief. Lees dus goed op de verpakking welke temperatuur het nodig heeft voor een optimale werking. Enzymen zijn daarin vaak toegevoegd voor het oplossen van vuil en mogelijk andere enzymen voor kleurbehoud (pluisvermindering).

linnen/vlas onder de microscoop

Waarom is linnen koel?
 

Linnen stoffen zijn stoffen gemaakt van de vlasplant. Plantaardige materialen, zoals linnen staan bekend om hun ‘verkoelende’ eigenschappen. Dat geldt dus ook voor katoen, hennep, ramee, viscose en lyocell. Plantaardige vezels bestaan alle voor het grootste deel uit cellulose en geven warmte (maar ook de kou) gemakkelijk door. Het materiaal geleidt goed. 

Bovendien gaat vocht (zweet) heel gemakkelijk door de vezels heen, doordat het plantaardige materiaal heel snel vocht kan opnemen en doorgeven. Vergelijk het met papier dat vochtig wordt. Hierdoor zweet je linnen kledingstuk als het ware gewoon met je mee, in plaats van het zweten tegen te houden, wat andere materialen al snel doen. Dat is cruciaal om af te kunnen koelen en linnen doet dit net iets sneller dan katoen. 

En misschien heeft linnen nog wat meer verkoelend vermogen dan de andere plantaardige vezels, doordat het natuurlijke vochtgehalte van linnen wat hoger ligt. 

Achtergrond van linnen
Het woord ‘linnen’ heeft verschillende betekenissen, zoals:
• linnen als grondstof (LI), ook ‘vlas’ genoemd (op het samenstellingsetiket mogen ‘vlas’ en ‘linnen’ beide gebruikt worden in het Nederlands; let op dit geldt niet in andere talen (!): in het Engels gebruik je uitsluitend ‘flax’); 

• linnen stoffen, deze zijn meestal goed herkenbaar aan de plaatselijke draadverdikkingen (‘slubs’) en hoewel de naam niet veel zegt wordt de stof vaak gewoon ‘linnen’ genoemd; linnen slubs in fabric 

linnen stof met slubs

• huishoudlinnen, zoals tafelkleden (tafellinnen) en beddegoed (bedlinnen) zijn vaak van linnen/vlas gemaakt, maar vaak ook niet (zoals zijde, wol, katoen, synthetische vezels, of mengingen): zie bijvoorbeeld de beschrijving van damast in Wikipedia. Hoewel er dus andere materialen gebruikt worden heeft linnen wel het voordeel dat het weinig pluist. Gecombineerd met de goede vochtopname heeft linnen dus zeer goede eigenschapen voor servetten en theedoeken. 

tafellinnen

 Linnen, of vlas dus, komt van de vlasplant. Het wordt al eeuwenlang gebruikt voor textiel… 

34000 years flax

Halflinnen
Halflinnen is een stof die bestaat voor ongeveer de helft uit vlas en voor de andere helft uit katoen. De officiele wetstekst hierover zegt:
Producten met een ketting van zuiver katoen en een inslag van zuiver vlas, waarin het aandeel van het vlas niet minder dan 40 % van het totale gewicht van het ontpapte weefsel bedraagt, mogen worden aangeduid met de benaming „halflinnen”, met de verplichte vermelding van de samenstelling: „ketting zuiver katoen — inslag zuiver vlas of linnen”. 

Herkomst van linnen
Katoen komt uit warme streken, maar vlas heeft minder warmte nodig. Hennep overigens ook. Vlas (en hennep) groeit daardoor in onze gematigde streken. Vroeger werd het dan ook gewoon in Nederland verbouwd, nu bijna niet meer. Een Nederlands bedrijf die dat nog wel doet is ‘van de Bilt’. 

In Belgie en vooral Frankrijk wordt nog wel behoorlijk wat vlas verbouwd. Een prominente informatiebron over linnen (en hennep) is Mastersoflinen.
Bekende andere vlasleverende landen zijn: China, Rusland, Oekraïne en Wit-Rusland.

Kenmerken van linnen op een rij
• goede warmtegeleiding, ofwel slechte isolatie
• neemt snel vocht op
• hittebestendig (dus heet strijken kan)
• gevoelig voor schimmels, net als andere plantaardige vezels
• hoge slijtweerstand
• glanst (meer dan katoen)
• natuurlijke kleur is lichtbruin tot donkergrijs
• kreuk makkelijk doordat de vezels vrij stug en weinig elastisch zijn
• voelt snel vochtig aan, al bij geringe vochtopname
• hoge treksterkte, ongeveer 50% hoger dan katoen
• herkenning (hoe controleer je of het linnen is):
1. brandproef als katoen, maar iets meer zachte witte as en gloeit minder na
2. vezels zien er onder de microscoop uit als bamboescheuten (rechte stengels met plaatselijke verdikkingen).

En de milieu-eigenschappen niet te vergeten:
Linnen is natuurlijk, herwinbaar (groeit weer aan) en heeft relatief weinig chemicalien nodig (kunstmest, bestrijdingsmiddelen, geen ontbladeringsmiddelen). Voor het water verbruik geldt hetzelfde en bovendien groeit het voorla in gebieden waar de bevolking al voldoende drinkwater heeft (wat bij katoen nog wel eens anders is). Een wat negatiever puntje is het roten, het losweken van de vezels. We kennen het traditionele dauwroten (op het veld) en het waterroten, wat slecht voor het milieu is. Gelukkig is het dauwroten alweer helemaal terug en wordt deze methode weer het meest gebruikt. Bron: http://www.randburg.com/is/flax/.

stoftesten

We kennen de Duitsers als punctueel en gedegen, dus zullen de controles in Duitsland wel veel scherper zijn op gebied van material requirements, restricted substances (REACH) en overige kwaliteitseisen. Mogelijk. Hoeveel moeten we nu testen, wie kan de testen het beste doen? Zijn alle chemicaliën van REACH even relevant? En hoe zit het met de overige materiaaleisen?

Zou je willen dat er eens iemand met je meedenkt hierover, neem gerust contact op en bespreek de mogelijkheden. Bel (06 443 98 216) of mail Chris Koeleman - Q&A Quality Assistance!

kwaliteitscontrole kleding & AQL - workmanship

Op zoek naar een leerzaam alternatief voor een bedrijfsuitje? Op dit moment loopt de cursus ‘kwaliteitscontrole kleding’ voor 25 mensen: steekproeven nemen, productcontrole, toleranties, productveiligheid, etikettering, lab-testen, textiel, naden en stiksels, reconditionering en meer. De reacties zijn tot dusver overweldigend!

kwaliteitscontrole kleding & AQL - measurements

Niets zo stimulerend als mee mogen doen met een cursus. Goed voor je kennis, vaardigheden en zelfvertrouwen, waarbij ook nog eens je kansen binnenhuis en op de arbeidsmarkt vergroot worden… En hiervan profiteert natuurlijk ook het bedrijf volop! Naast gemotiveerde medewerkers met een verhoogde slagvaardigheid, haal je ook de laatste kennis van je producten en de relevante regels in huis. Voorbeelden zijn: regels voor koordjes, bevestiging van kleine onderdelen, brandbaarheid, REACH/chemicalien en etikettering. Ook pasvorm, materialenkennis en inkooptechnieken zijn mogelijk.

Geef je mensen en je bedrijf de kans!

Diverse mogelijkheden, vanuit een bestaand programma, of op maat gemaakt. Neem contact op met Chris Koeleman voor meer informatie (c.koeleman@quality-assistance.nl / 0644398216).

Het meest onveilig is kleding die ruim valt (luchtig) en gemaakt van makkelijk brandbare materialen. Omdat het lastig is met alles tegelijk rekening te houden zijn de regels simpel gehouden. Dat was in Amerika al het geval en is bij ons overgenomen: alle stoffen moeten aan een eenvoudige minimale eis voldoen.

Alle normale stoffen moeten voldoen aan:
1.    bij 1 seconde vlamcontacttijd, vlamverplaatsing langzamer dan 127 mm per 4 sec, maar ook:
2.    geen steekvlam over het stofoppervlak
Te vinden in:  ASTM D 1230 / Nederlandse verordening van  8 Feb 2008.
Deze eis is sterk vanuit praktische overwegingen gekozen. Er worden nu zelfs stoffen tot veilig verklaard op basis van het m2-gewicht en op basis van de samenstelling:
-     Gladde stoffen boven de 88 g/m2 zijn ‘veilig’.
-     Alle stoffen van acryl, polyamide (nylon), polyester en/of wol zijn ‘veilig’. Let op, er mag dan ook niets anders bijgemengd zijn.

Voor nachtkleding zijn aparte eisen, die terug te vinden zijn in de volgende normen:
1.    Voor baby’s en kinderen:  EN 14878 (brandgedrag van kindernachtkleding)
2.    Voor volwassenen: Covenant Nachtkleding/ EN 1103

Nog vragen? Meer details nodig? Een mooie manier om handmatig te testen of je kleding voldoet? Bel (06 443 98 216) of mail Chris Koeleman - Q&A Quality Assistance!

We weten bijna allemaal dat er iets met AZO kleurstoffen aan de hand is. We hebben ook allemaal wel eens van een nikkelverbod gehoord. Maar hoe deze regels nu precies in elkaar zitten weten niet veel mensen. Wel druppelt het steeds meer door dat er de laatste jaren vele nieuwe regels zijn en dat er behoorlijk op gecontroleerd wordt. REACH is ondertussen een veelgebruikte term geworden. Dit is een belangrijk deel van de Europese regelgeving omtrent verboden en gelimiteerde substanties. Velen huiveren er een beetje bij, omdat het zo lastig te doorgronden is wat het voor jouw producten betekent. Daar is iets aan te doen…

Kleurstoffen (verf, pigmenten en de dragers van pigmenten), finish-chemicaliën (bleken, waterafstotend of antibacterieel maken, kreukvrij, easy care, etc.), hulpmiddelen bij diverse processen (katalysatoren, oplosmiddelen, etc.), er worden vaak chemicaliën gebruikt bij diverse processen in de textiel. Deze chemicaliën kunnen slecht zijn voor het milieu, slecht voor de mensen die met de chemicaliën zelf of de kleding waar het in voorkomt werken en natuurlijk slecht voor de consument. Zo zijn er bijvoorbeeld kankerverwekkende, irriterende en allergie opwekkende substanties.

Meer over REACH, de officiële informatie waaronder de inhoud van de wetgeving (incl. Annex XVII, SVHC candidate list, etc.)  is te vinden op: ECHA .

Voor meldingen van artikelen die van de Europese markt teruggetrokken zijn (!): RAPEX.

Veel bedrijven hebben een lijst met gelimiteerde substanties, vaak RSL (Restricted Substances List) genoemd. Een mooi voorbeeld is te vinden bij Levi’s . En een overzicht van de regelgeving wereldwijd bij de AAFA. Hierin zijn dus ook de verwijzingen naar REACH te vinden, maar bv. ook naar de Japanse en Chinese regels.

In diverse lijsten waaronder ook die van Levi’s vind je meer dan wetgeving. Er zijn namelijk ook chemicaliën die (zeer) verdacht zijn, of zelfs bewezen slecht voor mens en milieu, maar alleen nog niet in de wet verwerkt. Bedrijven zijn in principe vrij om die toe te voegen en geven daarmee blijk van hun maatschappelijke betrokkenheid.

REACH is niet de enige wetgeving, andere belangrijke voorbeelden van wetgeving m.b.t. kleding: biocides (bestrijdingsmiddelen), formaldehyde en dimethylfumarate.

We kunnen veel informatie vinden op het internet, maar toch kunnen veel vragen overblijven, zoals:

• Welke wetgeving speelt een rol en welke niet voor mijn producten?
• En welke chemicaliën zijn ook daadwerkelijk te vinden in mijn collectie?
• Weten mijn fabrikanten hoe ze ermee om moeten gaan en hoe maak ik goede afspraken?
• Moet ik testen en zo ja waarop dan?
• Welke wetgeving is EU breed en wat is door deelstaten zelf bepaald?
• Biedt Eco-labelling zoals Ökotex-standaard-100 een oplossing?
• Is Amerika het strengst?
• En hoe is het met regels andere landen buiten de EU? (nieuwe regels in Zuid-Korea!)

===================================================

Q&A Quality Assistance kan ook bij dit onderwerp ondersteunen.

Voor meer informatie neem contact op met Chris Koeleman, per e-mail (c.koeleman@quality-assistance.nl)  of telefonisch: 06 – 443 98 216 of eventueel via Linkedin).

Graag heb ik ook je feedback op dit artikel! Heb je er een mening over, is er iets onduidelijk, of heb je een ‘voutje’ ontdekt, geef het aan.